Echo drukuje od 20 lat

Szkolna gazetka „Echo Pogórza” z Zespołu Szkół w Gródku nad Dunajcem obchodzi w tym roku jubileusz 20-lecia istnienia.

Jak twierdzą redaktorzy szkolnego pisma, biorąc pod uwagę fakt, że gazetki szkolne nierzadko po kilku latach „wymierają śmiercią naturalną”, 20 lat istnienia to na pewno powód do radości.
Wszystko zaczęło się w 1995 r., gdy z inicjatywą stworzenia szkolnego pisma wyszli uczniowie siódmej i ósmej klasy (pewnie tego nie pamiętacie, ale szkoła podstawowa miała wtedy osiem klas). Wkrótce gazetka została wzbogacona o wkładkę „Wieści gminne” stając się pismem nie tylko szkolnym, ale gminnym.
Cała „produkcja gazetki” ma dziś wymiar historyczny. Najpierw były spisywane uczniowskie pomysły. Teksty pisano na maszynie lub na komputerze. Rysunki rysowano ręcznie, kserowano, zmniejszano i wklejano do gazetki. Potem kserowano całe pismo, w nakładzie 130-170 egzemplarzy. Na koniec gazetka była ręcznie malowana, dzięki temu każdy egzemplarz był jedyny i niepowtarzalny.
Nie było wtedy innej gazety gminnej, nie było Internetu, więc szkolna gazetka pełniła ważną rolę. Pojawiały się w niej informacje dotyczące gminy, zabytków, przyrody, legend związanych z regionem. Uczniowie oczywiście opisywali także ważne dla szkolnej wydarzenia: otwarcie nowego budynku szkoły, sali komputerowej, hali gimnastycznej, nadanie szkole imienia.
Za swoją pracę młodzi redaktorzy w 1999 r. zostali nagrodzeni I miejscem w Ogólnopolskim Konkursie Czasopism Szkolnych „O Pałuckie Pióro”.
Szkolną redakcję zasilały kolejne pokolenia młodych dziennikarzy. Dziś „Echo Pogórza” ma swoją historię i zdobytych przez lata wiernych czytelników. Na swoich łamach informuje o ważnych wydarzeniach w życiu szkoły, osiągnięciach uczniów, bawi i poucza.
(JOMB)

Chcą pisać do gazetki
Rozmowa z Anna Górską, opiekunką redakcji szkolnej gazetki „Echo Pogórza”

- Dzieci chcą pisać do gazetki szkolnej?
- Pomimo interaktywnych czasów jeszcze tak. Może po prostu pragną w jakiś sposób zaistnieć?

- Co jest najtrudniejsze dla opiekuna szkolnego pisma?
- Największym problemem jest czas, którego sporo potrzeba na poszczególnych etapach tworzenia gazetki. Trudno pogodzić różne działania szkolne uczniów z ich redakcyjną pracą. Nie sposób też pisać o wszystkim, co dzieje się w szkole, a często najważniejsze wydarzenia pojawiają się w chwili, gdy gazetka jest już złożona komputerowo. Wydarzenia wcześniej zredagowane dezaktualizują się. Tekstów jest za dużo albo za mało itp. Ponadto ksero lubi się zmęczyć…

- A co sprawia największą radość?
- Radość i zainteresowanie uczniów i to jest najpiękniejsze.

(JB)