Nauczyciel, etnograf i strażnik tradycji Beskidu Wyspowego

Dziś mija 63. rocznica śmierci Leopolda Węgrzynowicza, wybitnego etnografa, nauczyciela i krajoznawcy, który poświęcił znaczną część swojego życia badaniu kultury ludowej Beskidu Wyspowego.

Urodzony w 1881 roku w Tuchowie, Leopold Węgrzynowicz zdecydował się na studia na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, gdzie w 1905 roku ukończył wydział matematyczno – fizyczny. Po studiach pełnił funkcję bibliotekarza w Towarzystwie Uniwersytetów Ludowych w Krakowie, po czym rozpoczął karierę nauczyciela.

W swojej pracy naukowej koncentrował się na badaniu, fotografowaniu i opisywaniu zwyczajów i zajęć mieszkańców regionu Beskidu Wyspowego. Węgrzynowicz, zawsze przyjazny i życzliwy, zwykł pozdrawiać miejscowych słowami: "Witaj, bracie". 

Efektem jego pasji badawczej były liczne artykuły i rozprawy. Wśród jego dorobku naukowego, liczącego około 50 publikacji, znalazły się prace takie jak "Śmiguśne dziady" (1920), "Motywy zdobnicze w owczych serkach" (1925), czy "Szałasy w limanowskim Beskidzie Wyspowym" (1948).

Polscy policjanci na wakacyjnych patrolach w Chorwacji i Bułgarii Sekcja ustali przyczyny śmierci 64-latka na budowie kolei

Dzięki wysiłkom Węgrzynowicza powstały oddziały Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego w Limanowej i Mszanie Dolnej. Przyczynił się także do powstania Liceum i Gimnazjum w Ujanowicach koło Limanowej, gdzie przez rok pełnił rolę nauczyciela.

Profesor Węgrzynowicz spędził swoje ostatnie lata w domu rodzinnym i tam zmarł 11 sierpnia 1960 roku. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Dobrej.

Jego imię żyje do dziś - Szkoła Podstawowa w Dobrej i Szkoła Podstawowa nr 113 w Krakowie zostały nazwane na jego cześć. Na przestrzeni lat wielu miłośników górskich wycieczek uczestniczyło w rajdzie Leopolda Węgrzynowicza, który prowadził po szlakach Beskidu Wyspowego.

Pamięć o Leopoldzie Węgrzynowiczu jest pielęgnowana do dziś. Jego wkład w poznawanie i dokumentowanie kultury ludowej Beskidu Wyspowego jest bezcenny, a liczne publikacje i działania edukacyjne przyczyniły się do zrozumienia i zachowania unikalnych tradycji tego regionu.

(Fot. archiwum SP 113 Kraków)