Debata w sejmie. Głos z Rupniowa.

Delegacja uczniów szkoły w Rupniowie wzięła udział w XVI Sesji Sejmu Dzieci i Młodzieży.

Uczennica Klaudia Miśkowicz przedstawiła nam relację z tego wyjazdu:

Zatrzymania po skoku na jubilera Kapelan spod Monte Cassino honorowym obywatelem

 „To wydarzenie było jednym z najwspanialszych w naszym życiu, zapamiętamy je na zawsze. 31 maja o godzinie 8⁰⁰ wyjechałyśmy do stolicy. Wbrew pozorom podróż nie była męcząca. Minęła w wyjątkowej przyjaznej atmosferze. Poznałyśmy wiele miłych i serdecznych osób. Nasz przyjazd do stolicy opóźniły kilometrowe korki, ale nawet one nie przeszkodziły nam w dotarciu do celu.

 Jeszcze tego samego dnia zorganizowano nam warsztaty, na których bliżej poznałyśmy Konwencję o Prawach Dziecka i zaprzyjaźniłyśmy się z kolejnymi osobami. Noc spędziłyśmy w trzygwiazdkowym hotelu „Portos”. Nigdy nie zapomnimy tej fantastycznej nocy.

 Następnego dnia wstałyśmy prawie o świcie. W podekscytowaniu zjadłyśmy śniadanie. Każdy młody poseł dostał projekt uchwały przygotowanej wcześniej przez Komisję Sejmową. Uchwała dotyczyła działalności Samorządu Uczniowskiego.

 Po dotarciu na ulicę wiejską otrzymałyśmy identyfikatory oraz zaświadczenia o uczestnictwie w XVI Sesji Sejmu Dzieci i Młodzieży. Teraz spotkałyśmy się z klubami poselskimi. Działo się to w pięknej sali kolumnowej. Zdobyłyśmy wiele gadżetów z logo poszczególnych partii, a także poznałyśmy osobiście kilku polityków. Szczególnie pan Napieralski okazał się bardzo serdeczny.

 O godzinie 10⁰⁰ rozpoczęły się obrady plenarne. Pan marszałek Bronisław Komorowski przywitał nas swoim przemówieniem o samorządności, ale później musiał opuścić salę, gdyż miał kolejne spotkanie.

 Po przedstawieniu projektu uchwały nadszedł czas na dyskusję i poprawki. Wielu uczniów z różnych województw wygłaszało swoje zdanie na temat uchwały, a także poddawało nowe pomysły. Ja również miałam tę możliwość, więc nie zastanawiając się ani chwili, zapisałam się na listę mówców. Przecież taka okazja może się nie powtórzyć... Oczywiście trochę się denerwowałam, ale wraz z moim wejściem na mównice pewność siebie wróciła.

 Do projektu uchwały zgłoszono 16 poprawek, z których tylko dwie zostały odrzucone. Bardzo przyjemnie było czuć się szanowanym i słuchanym. Ciekawym doświadczeniem okazało się również głosowanie na specjalnych przyrządach. Oczywiście cała uchwała została przyjęta. Usatysfakcjonowani posłowie z radością przyjęli wiadomość, że zatwierdzony dokument zostanie wysłany do ich szkół. Stwierdziliśmy, że nasza praca nie może pójść na marne.

 Obrady Sejmu bardzo się przedłużyły, ale nikomu to nie przeszkadzało. Więcej. Po ich zakończeniu każdy ze smutkiem opuszczał salę. Ale z powodu głodu wszyscy po chwili znaleźli się w restauracji sejmowej, gdzie spróbowali wyśmienitego obiadu.

 Niestety musieliśmy wracać. Te ostatnie sześć godzin spędzonych w autokarze wykorzystaliśmy na rozmowy o naszych doświadczeniach oraz na żartach. Kiedy nadszedł czas rozstania, nikt nie był zbyt zadowolony. Spędziliśmy przecież wspólnie tak wspaniałe chwile... Możemy mieć tylko nadzieję, że spotkamy się jeszcze na kolejnej wspaniałej debacie.”