Diecezja ma 30 nowych diakonów

Diecezja tarnowska ma 30 nowych diakonów. Wczoraj święcenia odbyły się w Łososinie Dolnej, Bochni i Grybowie. W uroczystościach uczestniczyły rodziny alumnów oraz wspólnota seminaryjna i licznie zgromadzeni parafianie.

Biskup tarnowski Andrzej Jeż udzielił święceń w Grybowie.

W homilii mówił, że diakoni są nowym pokoleniem uczniów Chrystusa na nowe czasy, wyzwania i nowe obszary domagające się ewangelizacji.

Święceń w Bochni udzielił bp Wiesław Lechowicz, zaś w Łososinie Dolnej bp Władysław Bobowski.

Samoloty nad Dzielcem. Nadchodzi rocznica zrzutów alianckich Limanowski szpital zatrudni lekarzy. Lista wakatów na oddziałach

Od początku istnienia gmin chrześcijańskich, oprócz Apostołów, biskupów i prezbiterów, są znani diakoni. Słowo diakon oznacza - sługę. Apostołowie jeszcze podczas pobytu w Jerozolimie doszli do wniosku, ze nie podołają tak licznym obowiązkom na nich ciążącym, zwłaszcza sprawom charytatywnym. Po wezwaniu więc Ducha Świętego wybrali do służby diakońskiej siedmiu mężczyzn, którzy cieszyli się dobrą opinią wśród chrześcijan i po włożeniu na nich rąk przeznaczyli ich głównie do akcji charytatywnej, a sami bardziej oddali się modlitwie i głoszeniu Ewangelii.

Diakoni od początku spełniali także zadania duszpastersko-misjonarskie. Wiemy z Dziejów Apostolskich, że św. Szczepan głosił Ewangelię Izraelitom, za co poniósł śmierć męczeńską. Również diakon św. Filip głosił Dobrą Nowinę, ochrzcił Etiopczyka, a także nawrócił mieszkańców Samarii, udzielając im chrztu i przygotowując do przyjęcia bierzmowania. Św. Justyn (+ 165) wspomina, że diakoni udzielają obecnym na Eucharystii Komunii św. pod dwiema postaciami oraz zanoszą ją nieobecnym na zgromadzeniu. Zwykle noszono chorym i uwięzionym za wiarę braciom i siostrom. Diakoni zwykle asystowali celebransowi sprawującemu świętą liturgię. W większych miastach dbano, aby liczba diakonów nie przekraczała symbolicznej siódemki. Tylu pierwszych diakonów ustanowili Apostołowie.

Diakonów można rozpoznać po stroju przez nich noszonym podczas odprawianej liturgii - zamiast ornatu mogą nosić dalmatykę (jest nieco krótsza) albo albę ze stułą przewieszoną przez lewe ramię i spiętą u dołu.

Ogólne wprowadzenie do Mszału rzymskiego podkreśla, że pośród usługujących przy ołtarzu pierwsze miejsce zajmuje diakon, który podczas Mszy św. ma do spełnienia jemu tylko właściwe funkcje, czyli: czytanie Ewangelii, niekiedy głoszenie słowa Bożego, podawanie intencji modlitwy powszechnej, usługiwanie biskupowi lub kapłanowi w celebracjach liturgicznych, rozdzielanie wiernym Komunii św.

W czasie święceń diakonatu wybrani i odpowiednio przygotowani kandydaci przez włożenie rąk biskupa otrzymują dar Ducha Świętego, który uzdalnia ich do służby. W modlitwie konsekracyjnej biskup prosi dla nich o szczególne łaski, aby oznaczali się wszystkimi cnotami, miłością bez obłudy, troskliwością o chorych i biednych, powagą pełną pokory, czystością bez skazy i duchową karnością. Poza tym diakoni wezwani są do nieustannego dawania świadectwa swoim życiem, przestrzegania przykazań i w końcu specjalnym przyrzeczeniem zobowiązują się także do życia w celibacie.

Zadaniem diakona jest uroczyste udzielanie chrztu, przechowywanie i rozdzielanie Eucharystii, asystowanie i błogosławienie w imieniu Kościoła związkom małżeńskim, udzielanie Wiatyku umierającym, czytanie wiernym Pisma świętego, nauczanie i napominanie ludu, przewodniczenie nabożeństwu i modlitwie wiernych, sprawowanie sakramentaliów, przewodniczenie obrzędowi żałobnemu i pogrzebowemu.

Przez święcenia diakonatu dokonuje się wprowadzenie do stanu duchownego oraz inkardynacja do określonej diecezji lub do prałatury personalnej.

(Foto ks. Zbigniew Wielgosz/Tarnowski Gość Niedzielny, Źródło: Diecezja Tarnowska)