​Dziś uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego

Kościół katolicki w Polsce w niedzielę obchodzi uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego, czyli wstąpienia Chrystusa własną mocą do nieba. Do 340 r. święto obchodzono razem z Zesłaniem Ducha Świętego.

Od 2004 r. uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego obchodzona jest w Polsce w VII niedzielę wielkanocną, a nie – jak było wcześniej – w czwartek, 40 dni po uroczystości Zmartwychwstania Pańskiego. Decyzję o zmianie terminu podjęto na mocy dekretu watykańskiej Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, która umożliwiła przeniesienie święta na najbliższą niedzielę w krajach, gdzie dzień ten nie jest ustawowo wolny od pracy.

Według przekazów wydarzenie Wniebowstąpienia odbyło się na Górze Oliwnej, czyli dokładnie w tym miejscu, gdzie Chrystus spędzał ostatnie godziny na modlitwie przed zdradą i pojmaniem. Scenę tę opisują dwaj ewangeliści: św. Marek i św. Łukasz. U pierwszego pojawia się zdanie: „Po rozmowie z nimi, Pan Jezus został wzięty do nieba”. Z kolei ewangelista Łukasz podaje więcej szczegółów: „Potem wyprowadził ich ku Betanii i podniósłszy ręce, błogosławił ich. A kiedy ich błogosławił, rozstał się z nimi i został uniesiony do nieba”.

W Dziejach Apostolskich w opisie Wniebowstąpienia czytamy, że w obecności uczniów Jezus „uniósł się w górę i obłok zabrał Go im sprzed oczu”, czyli Chrystus przestał być widoczny dla ludzkiego wzroku.

Powodziowa dotacja dla jednej gminy z powiatu Odeszli w ostatnich dniach…

„Kiedy uporczywie wpatrywali się w Niego, jak wstępował do nieba, przystąpili do nich dwaj mężowie w białych szatach. I rzekli: »Mężowie z Galilei, dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo? Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba«” – podaje Biblia.

Z kolei w Ewangelii św. Mateusza czytamy, że przed Wniebowstąpieniem Jezus zostawił uczniom zadanie, mówiąc: „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem”.

Na początku Kościół świętował Wniebowstąpienie Jezusa i Zesłanie Ducha Świętego jako jedno wydarzenie. Rozdzielenie nastąpiło ok. 370 r. Wzmianki o tym pojawiają się m.in. u św. Augustyna (zm. 430 r.), który pisze: „Dzień dzisiejszy świętują na całym świecie”. Z kolei św. Leon I Wielki (zm. 461 r.) poświęca tej tajemnicy dwa kazania.

Na Zachodzie, mówiąc o Wniebowstąpieniu, używa się łacińskiego słowa „ascensio”, które kładzie nacisk na to, że Jezus dokonał tego własną mocą. Z kolei w Kościele prawosławnym używa się greckiej formy „analepsis”, która oznacza „wzięcie do góry”.

W przypadku Matki Bożej Kościół katolicki wierzy, że została wzięta przez Chrystusa do nieba z ciałem i duszą, stąd mówi się o „wniebowzięciu”.

– Św. Leon Wielki wyjaśnił, że wraz z tajemnicą wniebowstąpienia „zostaje ogłoszona nieśmiertelność nie tylko duszy, ale też ciała. Dziś bowiem nie tylko zostaliśmy potwierdzeni jako posiadacze raju, ale wniknęliśmy także w Chrystusa na wysokościach niebios” – powiedział w 2012 r. papież Benedykt XVI.

Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego jest dniem wolnym w Niemczech, Francji, Holandii, Norwegii, Szwecji, Finlandii, Danii, Szwajcarii, Belgii i Austrii. W Polsce Wniebowstąpienie Pańskie było dniem wolnym od pracy do 1950 r. (PAP)