Ile kosztuje budowa 1 m2? Wyższy wskaźnik w województwie

Od 1 października 2016 roku w Małopolsce będzie obowiązywać nowy wskaźnik przeliczeniowy kosztu odtworzenia metra kwadratowego powierzchni użytkowej budynków mieszkalnych. To wielkość, którą można rozumieć jako przeciętny koszt budowy 1 m2 powierzchni użytkowej budynków mieszkalnych.

Zgodnie z przepisami wskaźnik ten co 6 miesięcy – na podstawie aktualnych danych urzędu statystycznego oraz własnych analiz – ustala wojewoda i informację o nim publikuje w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego.

Wojewoda Małopolski ustalił, że w okresie od 1 października 2016 roku do 31 marca 2017 roku wskaźnik dla Krakowa będzie wynosił 4832 zł, natomiast dla województwa małopolskiego z wyłączeniem Krakowa –3889 zł. W poprzednim okresie wskaźnik wynosił 4709 zł dla Krakowa i 3757 zł dla reszty województwa.

Gdzie oraz w jakich sytuacjach ma znaczenie ów wskaźnik? Na przykład w Towarzystwach Budownictwa Społecznego, czyli TBS-ach. Bywa też stosowany przez gminy przy określaniu wysokości czynszu w lokalach komunalnych czy przy innych zagadnieniach związanych z ustalaniem tzw. wartości odtworzeniowej lokali mieszkalnych.

Wymusił pierwszeństwo i posłał motocyklistę do szpitala Pogróżki i niepokój wśród uczniów

W szczegółach wygląda to tak. W budynkach TBS-ów czynsz za 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego w skali roku nie może przekraczać 4% wartości odtworzeniowej lokalu, obliczonej według przepisów ustawy z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego – w przypadku lokali mieszkalnych wybudowanych przy wykorzystaniu kredytu udzielonego przez Bank Gospodarstwa Krajowego na postawie wniosków o kredyt złożonych do 30 września 2009 r. – oraz 5% wartości odtworzeniowej – w przypadku lokali mieszkalnych wybudowanych przy wykorzystaniu finansowania zwrotnego.

Z kolei w ustawie z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy znajduje się zapis mówiący, że wartość odtworzeniowa lokalu stanowi iloczyn jego powierzchni użytkowej i wspomnianego wskaźnika. Mowa jest też w niej o tym, że jeśli właściciel mieszkania wprowadza podwyżkę czynszu, to – gdy w jej wyniku wysokość czynszu albo innych opłat za używanie lokalu w skali roku przekroczy albo następuje z poziomu wyższego niż 3% wartości odtworzeniowej lokalu – najemca ma prawo zażądać jej uzasadnienia i kalkulacji. Potem przysługuje mu prawo zakwestionowania tej podwyżki przez wniesienie do sądu pozwu o ustalenie (na podstawie przepisów wspomnianej ustawy), że podwyżka jest niezasadna albo jest zasadna, lecz w innej wysokości. Udowodnienie zasadności podwyżki spoczywa na właścicielu.

Ponadto regulacje prawne zawarte w ustawie z 27 września 2013 r. o pomocy państwa w nabyciu pierwszego mieszkania przez młodych ludzi uzależniają przyznanie dofinansowania wkładu własnego od wysokości wskaźnika.