Nie ma lepszego zajęcia niż rozmowy o sztuce

Rozmowa z Adamem Orzechowskim, sądeckim antykwariuszem.

- Znowu o Panu głośno i to nie tylko w Nowym Sączu, ale w całym kraju.
- Dziękuję, bardzo pan miły, ale - po pierwsze, mnie nie zależy na sławie, a po drugie to nie o mnie jest głośno, ale o replice polskich insygniów koronacyjnych, których jestem właścicielem.
- Jaki jest powód tego rozgłosu?
- Zwrócili się do mnie organizatorzy wystawy „Lux in Oriente – Lux ex Oriente: Polska i Stolica Apostolska – 1050 lat historii” o udostępnienie eksponatów na tę niezwykłą wystawę.
- Dlaczego niezwykłą?
- Już tłumaczę: w przyszłym roku przypada 1050. rocznica chrztu Polski i obecności naszego państwa w Europie. Chyba nikomu nie trzeba tłumaczyć, jak ważne to wydarzenie. Wśród wielu bezcennych eksponatów na wystawie znajdą się między innymi trzy oryginalne tiary papieskie i inne skarby ze zbiorów watykańskich. Dla mnie to zaszczyt i honor być poproszony o współtworzenie tej wystawy. W przyszłym roku eksponaty zostaną udostępnione szerokiej publiczności tyko w trzech miejscach: w Muzeum Narodowym w Poznaniu, w Muzeum Historii Wrocławia i na Zamku Królewskim w Warszawie.
- Poza wspomnianą wystawą trochę chicho o Panu. Zniknął Pan z pierwszej linii komentatorów sądeckiego życia politycznego i fizycznie z sądeckiego Rynku, gdzie oprócz sklepu z antykami prowadził Pan swoją nieformalną komentatorską lożę.
- Końcem roku przeszedłem na emeryturę, zlikwidowałem swoje interesy na Rynku – wystarczy! Centrum miasta było dla mnie za drogie, poza tym poczułem się odrobinę znużony.
- Adam Orzechowski bezczynnym emerytem! Dobre.
- Bez przesady, bezczynnie nie wysiedzę w domu. Pomagam synowej Małgorzacie w sklepie jubilerskim przy ul. Lwowskiej. Sensacja? Żadna, po 20 latach niektórzy zmieniają żony, ja tylko lokalizację. Doradzam ludziom, robię bezpłatne ekspertyzy i wyceny dzieł sztuki. Nie znam lepszej pracy na świecie niż rozmawianie o sztuce i obcowanie z nią. Zresztą to nie jest praca, to fantastyczna przygoda!
- W Nowym Sączu istnieje coś takiego jak rynek dzieł sztuki.
- Śladowo. Na sztuce zna się tu kilka osób, głównie muzealników, ale oni nie są z kolei klientami. Większość klientów na sztukę pochodzi z Polski, zresztą w dobie internetu nie jest aż tak istotne, skąd jest klient. Jeśli zechce, dotrze do interesującego go eksponatu.

Fot. Piotr Droździk, Prywatna Firma Portretowa

Miasto szuka wykonawcy prac Tarcze TBM zbliżają się do wylotu tunelu