Historia trudna do uwierzenia...

Limanowa. 21 listopada 2012 roku 23-letni Mariusz z Młyńczysk spadł na budowie w Limanowej. Stracił czucie od pasa w dół. Na miejsce nie wezwano karetki, odwieziono go busem do szpitala. Po długiej operacji i pobytach w szpitalu walczy by mógł chodzić. Ma wiarę, że się mu uda, na przeszkodzie może stanąć brak pieniędzy.

O sprawie 23-letniego Mariusza, który spadł na ziemię w listopadzie z budów w Limanowej pisaliśmy już kilkukrotnie. Po kilku dniach od wypadku policja chciała umorzyć postępowanie, ze względu na 'brak znamion czynu zabronionego'. Policja podczas swoich czynności ustaliła, że mężczyzna na budowie nie był zatrudniony, a przyjechał tam tylko z kilkoma innymi osobami, które miały być wykonawcami więźby dachowej. Sprawa nie została jednak umorzona, gdyż nie zgodziła się na to Prokuratura Rejonowa w Limanowej. Rozpoczęto śledztwo. Na początku stycznia Prokuratura postawiła zarzuty kierownikowi budowy i pracodawcy, które dotyczą spowodowania wypadku przy pracy w następstwie którego 23-latek doznał ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Kolejny zarzut dotyczy złośliwego i uporczywego naruszania prawa pracy poprzez niezgłoszenie pracownika do ubezpieczenia. Oprócz tego przedsiębiorca usłyszał zarzut fałszywych zeznań przed Państwową Inspekcją Pracy. Pracodawca nie przyznał się do winy i tłumaczył, iż nie wiedział o takiej osobie na budowie, natomiast kierownik budowy częściowo przyznał się do stawianych zarzutów, dodał też, iż pracodawca wiedział o zatrudnieniu takiego pracownika, gdyż sprawa była mu zgłaszana.

23-letni Mariusz z Młyńczysk teraz sam opowiada o tym co przeżył i prosi o pomoc, bo chce chodzić.

- Wypadek miałem 21 listopada na budowie w centrum Limanowej, gdzie wcześniej pracowałem już dwa miesiące – mówi przykuty do łóżka z którego ma nadzieję jeszcze sam wstawać. - Byłem pomocnikiem budowlanym. W dniu wypadku, na trzeciej kondygnacji, czekaliśmy na beton, którego transport się spóźniał. Chciałem więc rozszalować mur. Ustawiłem drabinę malarską, bo nie mogłem tam dostać z płyty, wyszedłem na nią, ale ta w pewnym momencie się złożyła, spadłem poza mur. Poczułem jeszcze rękę kolegi na plecach, który chciał mnie ratować, ale nie miał mnie szans utrzymać. Spadłem na ziemię. Według mnie łącznie z drabiną, było to około 13 metrów.

W momencie zderzenia się z ziemią stracił czucie od pasa w dół. W to co wydarzyło się później jest nie do pomyślenia.

- Jak spadłem na ziemię (od strony ulicy) popatrzyłem do góry, zobaczyłem wypatrujących na mnie chłopaków – mówi. - Dwie osoby zbiegły na dół. Wzięli mnie za ręce i nogi i wynieśli do budynku na pierwszą kondygnację. Z głowy leciała mi krew, bo gwoździe leżące na ziemi wbiły mi się na szczęście tylko pod skórę. Nie wiedzieli co robić, czy wezwać karetkę, czy co. Zadzwonili po kierownika, który nie wyraził zgody na karetkę, bo były problem z policją i stwierdził, by przewieźć mnie do szpitala prywatnym samochodem, którym dojeżdżaliśmy do pracy. Nie było szans by mnie tam włożyć, więc wybrano samochód dostawczy. Znosili mnie z budowy w czterech – za nogi i ręce. W trakcie znoszenia po desce wszyscy się przewrócili i razem ze mną upadli. Włożyli mnie do samochodu, leżałem na boku, nogi gdzieś wrzucone do góry. Dotarliśmy do szpitala, gdzie dostali reprymendę od lekarza za to co zrobili.

W szpitalu rozpoczęły się badania. Okazało się, że Mariusz ma uszkodzony rdzeń kręgowy, zmiażdżonych sześć kręgów, jeden spękany i połamane udo. Jeszcze tego samego dnia trafił do szpitala im. Rydygiera w Krakowie. - O 22. zaczęła się operacja, która trwała 13 godzin - mówi Mariusz. - W jej trakcie, jak mi później mówiono dwa razy „odpływałem”, przez co przerywali operację, by mnie ratować. Znajomi się śmieją, że nie chcieli mnie „u góry” i wracali do żywych.

Po udanej operacji trafił na trzy tygodnie na OIOM, gdzie leżał pod respiratorem. Stamtąd trafił na chirurgię urazową. - Chciałem się w Krakowie dostać na rehabilitację, początkowo powiedziano, że mnie przyjmą, ale ostatecznie odesłano mnie do Limanowej – mówi. W limanowskim szpitalu leżał kolejne trzy tygodnie. - Miałem problemy z gorączką, wodę w płucach – wspomina. W styczniu trafił na Oddział Rehabilitacji Neurologicznej 'RehStab'.

- Na początku nie miałem w ogóle czucia w nogach, ale lekarze powiedzieli mi, że jeśli rdzeń będzie się odbudowywał, to do pół roku może ono wrócić - mówi. - Część – na udach - już wróciła. Jak trafiłem do Limanowej nie umiałem sam siedzieć, czy butelki z wodą podnieść . Teraz, po trzech miesiącach rehabilitacji (wczoraj minęła 85 doba – wyliczał – przyp. red.), umiem już przesiąść się na wózek, czy wrócić z niego na łóżko. Wierzę, że będę jeszcze chodził, tylko muszę mieć rehabilitację. Ta z NFZ kończy mi się koło 20 maja. Na dalszą mnie po prostu nie stać. Pracowałem przeważnie na czarno, bo wie pan jak to u nas jest. Na początku tej budowy od razu nam powiedziano, że jak przyjdzie inspekcja to “lepiej żebyśmy zniknęli”. Teraz rodzina dostaje 153 zł dodatku na mnie, więc skąd opłacić kolejne rehabilitacje? Koledzy z ekipy po wypadku u mnie się już nie pojawili, właściciel też.

Mariusz liczy teraz na ludzi dobrej woli, którzy pomogą mu... stanąć na nogi.

- Wierze, że będę chodził, ale potrzebuje tej rehabilitacji, gdybym chodził chociaż o kulach... - mówi.

Do tematu będziemy powracać.