Szlacheckie wymiary sztuki na pograniczu

Po raz kolejny tradycyjne otwarcie wystawy w Muzeum Regionalnym Ziemi Limanowskiej zostało zastąpione inną formą. Muzealnicy sięgnęli tym razem po narzędzie jakim jest słuchowisko, dyskurs historyka sztuki z historykiem, rozpatrujących zagadnienie szlacheckiego mecenatu artystycznego na ziemi limanowskiej.

Wydarzenie odbyło się wczoraj na kanałach YouTube i Facebook Muzeum Regionalnego Ziemi Limanowskiej oraz kanałach partnera projektu - Muzeum w Kieżmarku i stanowiło podsumowanie efektów ponad rocznych prac nad międzynarodowym projektem realizowanym wspólnie z Muzeum w Kieżmarku - „In partibus artem – szlacheckie wymiary sztuki na polsko-słowackim pograniczu”.

Od 2020 r. Muzealnicy prowadzili intensywne wielowymiarowe badania nad zagadnieniami udziału szlachty, zamieszkującej ziemię limanowską od XIII do XVIII w., w procesie fundowania sakralnych dzieł sztuki oraz erygowania parafii. Efektem trwających ponad rok prac, w czasie których przeprowadzone liczne kwerendy archiwalne i bibliograficzne, prace terenowe i dokumentujące oraz studia porównawcze jest cyfrowa publikacja „In partibis artem – szlacheckie wymiary sztuki na polsko-słowackim pograniczu. Notatnik historyka/ historyka sztuki”, będąca swego rodzaju katalogiem wyselekcjonowanych przez pryzmat mecenatu szlacheckiego zabytków z terenu powiatu limanowskiego. Publikacja w polsko-słowackiej wersji językowej jest dostępna TUTAJ.

W ramach projektu powstała również wystawa skupiająca się na tytułowym monumentalizmie detalu sakralnych dzieł sztuki, kierująca uwagę widzę na często nieuchwytne doświadczenia i wrażenia, wywołane przez obcowanie ze sztuką i przeszłością. Stworzona ekspozycja ma ponadto formę swego rodzaju warsztatu pracy historyka sztuki i historyka, pełnego wątpliwości, hipotez, namysłu, szukania analogii i powiązań, co w efekcie umożliwia odbiorcy „wejście” w toczący się dyskurs i współtworzenie muzealnej narracji.

Materialnym efektem realizacji projektu In partibis artem – szlacheckie wymiary sztuki na polsko-słowackim pograniczu stało się natomiast odtworzenie secesyjnej werandy dworskiej, wzniesionej przez rodzinę Marsów, prawdopodobnie na przełomie XIX/XX w. i przylegającej do wschodniej ściany dworu stanowiącego siedzibę Muzeum. Duch ochrony zabytków przybrał tu najwyższy wymiar, sprawiając że to co utracone, utrwalone wyłącznie na przedwojennych fotografiach, ponownie uobecniło się w teraźniejszości, stanowiąc miejsce eksponowania wspomnianej wyżej wystawy, a także tworząc nową przestrzeń warsztatową – namiastkę Parnasu.